Wiele osób z niepełnosprawnością oraz ich opiekunowie zastanawiają się, czy nowe świadczenie wspierające wyklucza pobieranie dotychczasowego zasiłku pielęgnacyjnego. Zmiany w przepisach wprowadziły sporo niepewności, a pytanie o możliwość łączenia tych dwóch form wsparcia finansowego pojawia się w każdym wniosku o świadczenie wspierające. Czy faktycznie trzeba wybierać jedno z dwóch rozwiązań, czy może prawo pozwala na korzystanie z obu świadczeń jednocześnie?
Co to jest świadczenie wspierające i dla kogo jest przeznaczone?
Świadczenie wspierające to nowoczesna forma wsparcia finansowego, która ma na celu realną pomoc osobom z niepełnosprawnościami wymagającym wsparcia osób trzecich w codziennym funkcjonowaniu. Jest to rozwiązanie przełomowe, ponieważ w przeciwieństwie do wielu wcześniejszych mechanizmów, pieniądze te trafiają bezpośrednio do osoby z niepełnosprawnością, a nie do jej opiekuna. Taka konstrukcja ma na celu zwiększenie niezależności finansowej beneficjentów oraz oddanie im kontroli nad tym, jak środki zostaną wykorzystane na poprawę jakości ich życia.
Kluczem do otrzymania pieniędzy jest rzetelna ocena poziomu potrzeby wsparcia. Komisja określa, ile punktów otrzyma dana osoba w zależności od tego, jak wiele czynności z życia codziennego wykonuje samodzielnie, a w których potrzebuje pomocy. Punktacja przeliczana jest na konkretną kwotę pieniędzy – im więcej punktów, tym wyższe wsparcie finansowe. System ten odchodzi od sztywnego podziału na grupy niepełnosprawności na rzecz indywidualnej oceny funkcjonalnej, co w teorii ma być bardziej sprawiedliwe i dopasowane do realnych potrzeb każdego człowieka.
Jak uzyskać świadczenie wspierające i ile ono wynosi?
Proces ubiegania się o pomoc zaczyna się od złożenia wniosku o świadczenie wspierające. Dokumenty składa się we WZON, który następnie organizuje badanie oceniające potrzebę wsparcia. To właśnie w tym momencie zapada decyzja o przyznaniu punktów w skali od 70 do 100. Warto podkreślić, że proces ten bywa stresujący, ponieważ wymaga od osoby z niepełnosprawnością wykazania swoich deficytów w obszarach takich jak higiena osobista, jedzenie, ubieranie się czy komunikacja.